Onze sponsors
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

SINTE VEERLE VAN GENT

(St Faraïldis van Gent, St Pharaïlde, St Farhild,
St Varelde, St Verylde, St Vareide)
Feestdag : 4 januari

veerle1aLeven en legende :

Volgens de legende was Veerle de dochter van Theodorik, een vooraanstaande Lorreinse prins en zou ze geboren zijn in de eerste helft van de zevende eeuw. Zij stamde uit een zeer devote familie want verschillende heiligen zouden aan haar verwant zijn.
De heilige Gertrudis van Nijvel zou haar meter zijn en zou haar opgevoed en voorbereid hebben tot een christelijk leven. Ze had dan ook aan God beloofd dat ze maagd zou blijven.

Ze was een knappe verschijning en reeds op jeugdige leeftijd stonden de vrijers bij haar vader op de stoep en vroegen om haar hand. Natuurlijk had Veerle niets te zeggen over de keuze van haar toekomstige echtgenoot. Het was haar vader die besliste dat ze moest huwen met graaf Guido, een zoon van de Saksische koning Othon. Na het huwelijksfeest en alvorens het bed met Guido te delen, richtte Veerle haar blikken tot God en ze verkreeg van hem dat Hij zowel bij haar als bij haar man elke vleselijke lust zou doven.
In het begin hadden ze een gelukkig huwelijk, maar weldra begon de duivel te stoken bij Guido, eerst kon hij nog weerstand bieden aan de bekoringen, daarna zocht hij een tijdje zijn heil bij enkele vrouwen van lichte zeden, maar steeds voelde hij zich meer in zijn mannelijke eer gekrenkt en wilde hij ook zijn beeldschone vrouw bezitten. Maar hoe hij ook smeekte zijn vrouw wilde haar belofte van maagdelijkheid niet verbreken. Veerle ging dikwijls ’s nachts in een nabij gelegen kerk bidden.

Toen Guido hier achter kwam beschuldigde hij haar van overspel en sloeg haar bont en blauw. Van toen af sloeg hij haar iedere keer met een satanisch genoegen wanneer zij weigerde het bed met hem te delen. Veerle kloeg niet maar vroeg om hulp aan de Heer. En ze werd verhoord.
Toen hij haar weer eens had afgetuigd werd hij ernstig ziek, kreeg vele koortsaanvallen en overleed kort daarna. Veerle nam dankbaar de sluier van weduwe aan, beoefende de christelijke naastenliefde, bezocht en verpleegde de zieken en zorgde ervoor dat de arme mensen en behoeftigen hun dagelijks brood kregen.

Eens zag ze hoe een arme aan een rijke vrouw een stukje brood vroeg, de rijke vrouw beweerde dat ze geen brood had, en omdat ze zag dat de arme haar niet geloofde voegde ze eraan toe “als ik al brood heb moge het in steen veranderen.” Terwijl Veerle de arme voorzag van brood en bier vroeg ze aan God de rijke vrouw te straffen. Toen deze ’s avonds het brood wilde aansnijden, waren alle broden in steen veranderd en de volgende dagen ook nog.


veerle4aRond 1300, vele jaren na Veerle’s dood, deed zich hetzelfde wonder nog eens voor. Een boerin vroeg aan een buurvouw om een broodje, ze zou het terug geven zodra ze zelf zou gebakken hebben.
De buurvrouw was erg hardvochtig en zei dat ze geen brood had. “Toch heb ik U brood uit de oven zie nemen en ik ruik dat je gebakken hebt” beweerde de boerin. “God en de heilige Pharaïlde mogen alles in mijn schapraai in steen veranderen als er ook maar één broodje in te vinden is” antwoordde de buurvrouw.
Deze uitdagende woorden braken haar echter zuur op want toen ze daarna haar schapraai opende was alles in steen veranderd.

Tijdens een strenge winter landde een vlucht ganzen op een pas ingezaaide akker van Veerle. Enkele jagers wilden ze dood schieten, maar Veerle dreef ze in een schuur en gaf ze te eten. Na een tijdje waren ze tam en samen met haar ander pluimvee verzorgde Veerle ze iedere dag.
Toen ze weer eens terug kwam van de kerk miste ze een gans. Een jongetje dat haar af en toe hielp had gezien wat er gebeurd was en vertelde het haar. Tijdens haar afwezigheid waren er stropers langs gekomen en ze hadden een gans kunnen vangen, ze hadden ze geslacht, gebraden en opgepeuzeld. Samen met het jongetje zocht ze de overblijfselen van de gans, enkele afgeknaagde beenderen en pluimen bij elkaar waarna ze een gebed baden en zie, God liet een wonder plaats hebben, ’s morgens liep het geslachte beest weer kakelend rond.

Veerle stierf omstreeks 720. Rond 750 werden haar relieken overgebracht naar de Sint Baafskerk in Gent. Deze gingen echter verloren tijdens de godsdienstoorlogen omstreeks 1579.


Patrones van :

de huiselijke vrede, van mishandelde vrouwen, van kleine huisdieren.

Aanroepen tegen :

buikpijn bij kinderen, kwijnende ziekten (ziekten die men niet aanstonds kan herkennen) bij kinderen, tegen veeplagen .

Afbeelding en attributen :

• Als een jonge weduwe in burgerkledij, dikwijls met een kapje op haar hoofd (meestal heeft ze een gans in de hand of aan haar voeten).
• Soms heeft ze drie broden aan haar voeten.
• Soms is de gans vervangen door een hen, een andere keer heeft ze een schotel waarop drie eieren liggen in haar hand.

Bronnen :

• “Heilig in de lage landen” Ludo Jongen, uitg. Davidsfonds, Leuven 2005
• “ Vroom Vlaanderen.” Jaak Venken, uitg. ’t Kandelaartje, Hasselt;, 1999
• “De heiligen.” Stijn van der Linden, uitg. Contact, Antwerpen, 1999

Tekst: Johan P

Terug naar boven

Naar lijst der heiligen van de maand